تنهایی...

تنهایی را

با کوله بارهای غمگین دلم می کشم

دم فروبسته

بی اوج حسرت هایم

که قالبم را

گروگان خود می گیرند

گو تدبیرها گم شده اند

و خلاصی در قایقی

سرگردان دریا هاست

بغض هایی که فروکش دردند

تا بپوسند

در گلوهای بیم آلود

این زنجیر ها

که حریص دستان نحیفم هستند

بارها بریده شده اند

اما باز پیوندها را از یاد برده اند

بپا تا من و تو نیز

پیوند دست ها و دل ها را

کنکاشی تازه کنیم

(احمد الماسی)